غزل شمارهٔ ۶۳

وزن: فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن (رمل مثمن مخبون محذوف)قافیه: قاست۶ بیت

آتشین لالهٔ دل صد ورق استهر ورق مائدهٔ صد طبق است

عشق می‌گویم و می‌گریم زارطفل نادانم و اول سبق است

حرف مقصود نمی‌ریزد از اوخامهٔ طالع من تنگ شق است

گل غم زآتش من می‌جوشدشیشهٔ دل ز غمش پر عرق است

از کتابی که منش در خواندملوح محفوظ نخستین ورق است

عرفی ار عیب تو گفتیم مرنجهرچه در حق تو گویند حق است

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر درباره عشق و دردهای ناشی از آن صحبت می‌کند. شاعر احساسات عمیق خود را به تصویر می‌کشد؛ عواطفی که مانند صفحات کتابی بی‌پایان هستند و هر صفحه حاوی نعمت‌ها و غم‌های مختلف است. او می‌گوید که در عشق می‌گرید و مانند کودکی نادان، در جستجوی معنی است. همچنین به محدودیت‌های خود اشاره می‌کند و از غم‌هایش صحبت می‌کند که مانند گل از آتش درونش می‌جوشند. نهایتاً، شاعر می‌گوید اگر از عیوب کسی صحبت شود، باید پذیرفت که هر چه گفته می‌شود حقیقتی است.