غزل شمارهٔ ۵۶۸
تا در قدحم بادهٔ امید نیابیمیلم به تماشای گل و بید نیابی
در جام دل ما بود از عکس جمالیآن جرعه که در ساغر خورشید نیابی
این جرعه بنوش ای دل و شو فرش در این بزمکاین جام ز خمخانهٔ جمشید نیابی
دل های شهیدانت اگر باز شکافییابی دو جهان حسرت و امید نیابی
عرفی نبود نالهٔ بی درد مؤثرزان رو اثر نغمهٔ ناهید نیابی