غزل شمارهٔ ۵۶۳

قافیه: ردندانی۶ بیت

تا خون نخوری چاشنی درد ندانیتا دل ندهی آن چه به من کرد ندانی

تا بوی گلی نشنوی و کم نکنی نازآشفتگی باد چمن گرد ندانی

تا سر نشود خاک به جولانگه معشوقبر سرمه مقدم شدنی گرد ندانی

ذوق غم معشوق به بازی نتوان یافتبر خیز که منصوبه از این نرد ندانی

می نوشم و گلگون شوم و بیهده خندمتا از غم دنیا رخ من زرد ندانی

ای آن که به درد دل عرفی جگرت سوختامید که حال دل بی درد ندانی

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به بیان تجربیات دردناک و عدم درک عمیق احساسات انسانی می‌پردازد. شاعر می‌گوید تا کسی خود را در موقعیت‌های سخت قرار ندهد، نمی‌تواند درد و رنج را به خوبی درک کند. او به عشق و جدایی اشاره می‌کند و می‌گوید که تا کسی غم عشق را تجربه نکند، نمی‌تواند زیبایی‌ها و تلخی‌های زندگی را بشناسد. شاعر همچنین به نوعی امیدواری اشاره می‌کند که دیگران بدون تجربه درد، زندگی کنند. این شعر به عمق احساسات و تجربیاتی که انسان‌ها در زندگی با آن مواجه می‌شوند، می‌پردازد.