غزل شمارهٔ ۵۵۸

قافیه: ارکشی۱۰ بیت

تا بدانی که دوستدار کشینکشی چون من، ار هزار کشی

تا کی از عشوه نیم مستان رابشکنی جام و در خمار کشی

آتشم زن که زنده گردم بازگر چو شمعم هزار بار کشی

تا به کی این عروس عصمت راعقد بندی و در کنار کشی

عشق را شو، که خویش را ترسمدر شبیخون روزگار کشی

در قیامت کند گل افشانیبلبلی که در بهار کشی

ترسم ای عشق مهربان که مراسر به زانوی غمگسار کشی

مردم از شوق، ای دعا وقت استکه کشی تیغ و انتظار کشی

منت قتلم ار کنی قسمتدو جهان را به زیر بار کشی

به تماشا طلب ترحم راعرفی خویش را چو زار کشی

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به احساسات عمیق شاعر در عشق و رنج ناشی از آن اشاره دارد. شاعر از دوستی که به او آسیب می‌زند شکایت می‌کند و از معشوقه‌اش می‌خواهد که به او لطف کند و به جای کشتن او، عشق را به او هدیه دهد. او از عذابی که عشق به او می‌دهد صحبت می‌کند و احساس می‌کند که در این عشق به شدت مجروح شده است. شاعر همچنین به قدرت و تأثیر عشق بر زندگی‌اش اشاره می‌کند و نشان می‌دهد که عشق او را زنده نگه‌داشته، حتی اگر مرتکب گناهان زیادی شود. در نهایت، او درخواست می‌کند که محبت و ترحم بیشتری از معشوق ببیند و از او می‌خواهد که او را بیشتر درک کند.