غزل شمارهٔ ۵۴۶

قافیه: انبرامده۹ بیت

جانم ز سینه بر زه دامان بر آمدهگویی به عزم خدمت جانان بر آمده

ناز غرور کی نهد از سر که این نهالگویی بر آب دیدهٔ رضوان بر آمده

با دل بگوی عیب شهادت که این اسیرتا بوده در میان شهیدان بر آمده

آشفتگی که صید تو گوید که این شکاربسیار دست و پا زده تا جان بر آمده

گویا که درد و داغ توام یار بوده استکز سینه جان غمزده گریان بر آمده

شوق دلم به دادن جان بین که گاه نزعیک ناله برکشیده و صد جان بر آمده

طوری است دیر ما که در او جلوه کرده استحسنی که صد کلیم ز ایمان بر آمده

مرهم اگر نسوخته در چاک سینه چیست این شعله کز شکاف گریبان بر آمده

هر گاه گفته ایم که عرفی اسیر کیستآه از نهاد گبر و مسلمان بر آمده

خلاصه

هوش مصنوعی: شاعر در این اشعار به بیان احساسات عمیق خود درباره عشق و فراق می‌پردازد. او می‌گوید که جانش به عشق جانانش برآمده و از درد و شوق فراق آن محبوب رنج می‌کشد. عاشق به تصویر می‌کشد که حتی در میان شهیدان هم وجود داشته و در جستجوی محبوب خود، بارها تلاش کرده است. هم‌چنین، بیان می‌شود که عشق و درد به نوعی همراه او بوده و همواره از وجود او برآمده است. شاعر به شدت تحت تأثیر احساسات و عواطفش قرار دارد و با ناله‌ها و آه‌هایش، عمیق‌ترین عواطف انسانی را به تصویر می‌کشد. در نهایت، او به تبعید و اسیری خود اشاره می‌کند و می‌گوید که این وضعیت رنج‌آور، نه تنها از دل خود او، بلکه از دل جامعه‌ای که در آن زندگی می‌کند نیز برمی‌آید.