غزل شمارهٔ ۵۰۷
نیشی گرفته سینهٔ خویش ریش می کنیمتا هست فرصتم ادب خویش می کنیم
نایاب گوهریست مرادم و گر نه مندریوزه از نوانگر و درویش می کنیم
بیهوده رفتنم ز فروماندگی به استتا خضر نیست رهبری خویش می کنیم
دانم که نیست چاره و هر دم ز اضطرابآزار عقل مصلحت اندیش می کنیم
عرفی اگر ز کاوش دل مانده ام چه باکناخن ز کار شد، طلب نیش می کنیم