غزل شمارهٔ ۵۰

وزن: فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن (رمل مثمن مخبون محذوف)قافیه: راست۶ بیت

ناله ام پرورش آموز نهال اثر استور به دارت بنمایم که سراپا ثمر است

ناله در سینه ی من، یک نفس آرامش نیستدر دل خویش اثر کرد، چه کامل اثر است

رهبر بادیه ی عشق، تو را در هر گامنیستی پیشتر و عمر ابد بر اثر است

شرم دار، ای نمک، این زخم فریبی بگذارکه دل و چشم من انباشته ی نیشتر است

گرد بازارچه ی عشق بگردم، که در اوعافیت سینه فروش و بلا دشنه گر است

عشق را سینه ی سنگ و دل گرم است ضرورحسن نقشی است که هر لوحی از آن بهرور است

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به بیان احساسات عمیق عاشقانه می‌پردازد. شاعر از ناله‌های خود می‌گوید که نماد پرورش عشق و امید است و بیان می‌کند که این ناله‌ها آرامشی در دلش نمی‌یابند. او عشق را به عنوان رهبر راه زندگی‌اش می‌بیند و به وفور زخم‌های ناشی از درد عشق اشاره می‌کند. شاعر از بازار عشق سخن می‌گوید که پر از عافیت و بلایای مختلف است. در نهایت، عشق را به سنگ‌دل بودن نیازمند می‌داند و زیبایی را همچون نقش و نگار می‌بیند که بر لوح دل حک شده است.