غزل شمارهٔ ۴۹

وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعولن (هزج مثمن اخرب مکفوف محذوف)قافیه: یدبلنداست۵ بیت

تا کوکبه ی رحمت جاوید بلند استبخت طلب و طالع امید بلند است

آوازه ی رندی به جهان پست نگرددتا زمزمه ی جام ز جمشید بلند است

ما گلخنی یان بس که ز بد نامی راحتاز سایه نشینان گل بید بلند است

چون شیونی یان همدمی ما نگرفتند از محفل ما نغمه ی ناهید بلند است

عرفی خبر از جلوه ی معشوق نداردبا ذره بگویند که خورشید بلند است

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به وصف حالتی روحانی و وجودی می‌پردازد که با رحمت و امید همراه است. او تاکید می‌کند که تا زمانی که عشق و زیبایی وجود دارد، نام و آوازه‌اش در دنیا پست نمی‌شود. همچنین، بیان می‌کند که در میان مشکلات و بدنامی‌ها، هنوز هم می‌توان به زیبایی‌ها و شادی‌ها دست یافت. شاعر به نداشتن همدم اشاره می‌کند و از این‌که صدای عشق و زیبایی در دل خود احساس می‌کند، سخن می‌گوید. در انتها، شاعر به این نکته اشاره دارد که حتی اگر کسی از جلوه معشوق خبر نداشته باشد، حقیقت و زیبایی آن که همان خورشید است، همیشه وجود دارد.