غزل شمارهٔ ۴۸۸

قافیه: ابشستهایم۷ بیت

تنها نه دلق خود به می ناب شسته ایمناموس یک قبیله به این آب شسته ایم

قسمت بلاست ورنه می آلوده دلق خویشصد ره ز شوق گوشهٔ محراب شسته ایم

ما توبه دشمنیم و قدح دوست، دور نیستکز دل هوای صحبت اصحاب شسته ایم

از بس شکفته در دهن تیغ رفته ایمترس قیامت از دل قصاب شسته ایم

هم کفر ما به لذت و هم دین ما به ذوقزنار و سبحه در شکر ناب شسته ایم

تاوان دل عطا بکن ای دل شکن که مااز دفتر معامله این باب شسته ایم

عرفی ببین که گریه چه توفان نموده استکز چشم بخت دوستی خواب شسته ایم

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به بیان احساسات و افکار خود می‌پردازد. او می‌گوید که دلق (لباس عابدان) خود را به می ناب شسته و ناموس یک قبیله را نیز به این آب تطهیر کرده است. اشاره به بلا و آلودگی در زندگی دارد و بیان می‌کند که از عشق به خدا و همچون ریشخند به دنیا، مایل به دوری از مادیات است. شاعر به توبه از دشمنی و نزدیکی به دوستی اشاره می‌کند و می‌گوید که از ترس عواقب و قیامت چیزی در دل ندارد. او این شیدایی و عشق را هم به لذت‌های دنیوی و هم به دین خود مفهومی نو می‌دهد. در نهایت، از گریه و تأثیر آن بر دل می‌گوید و تأکید می‌کند که این قطرات از چشمان او، نشانه‌ای از خواب دوستی را شسته‌اند.