غزل شمارهٔ ۴۷۳

قافیه: اندزدم۶ بیت

از آن ز بادهٔ شوق تو هوش جان دزدمکه لذت غمت از او نهان دزدم

تو گرم رانی و سوزم که چون رسی بر منچگونه شیوهٔ گرمی از آن عنان دزدم

خوش آن وصال که هر دم حلاوت نگهتدل از نگاه و ز دل جان و من از جان دزدم

به جور تا کنم او را دلیر می خواهمکه فاش گویم و پنهان اثر از ان دزدم

به جرم عشق تو فردا به دوزخ ار فکنندتمام آتش دوزخ در استخوان دزدم

خوش آن که یار به من بد گمان شود، عرفیکه لذت ستم از زخم امتحان دزدم

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از عشق و شوق معشوق سخن می‌گوید و احساسات عمیق خود را توصیف می‌کند. او می‌گوید که از شوق معشوق دل و جانش را می‌گیرد و لذت غم او را همچون گنجی پنهان می‌کند. شاعر انتظار وصالی دل‌انگیز از معشوق دارد و از سوزش دلش می‌گوید که با دیدن معشوق کاهش می‌یابد. او به عشق خود تاکید می‌کند و حتی اگر به دوزخ نیز برود، تمام آتش آن را به خاطر عشقش در خود احساس می‌کند. در پایان، شاعر از این که معشوق ممکن است به او بدگمان شود ابراز خوشحالی می‌کند، چرا که از درد و زخم عشق لذت می‌برد.