غزل شمارهٔ ۴۷۲
تا نام جمال یار بردیمرنگ از رخ لاله زار بردیم
زآیینهٔ دل به سیل گریهعالم عالم غبار بردیم
تا کشتهٔ غمزهٔ تو گشتیمصد شمع به هر مزار بردیم
بردیم به خلوت غمت خاکاز آتش روزگار بردیم
مرهم مرهم زدیم چندانکز داغ دل اعتبار بردیم
ما شاهد عافیت گزیدیمناموس ز هر کنار بردیم
آزاده روی گذاشت عرفیصد دوش به زیر بار بردیم