غزل شمارهٔ ۴۵۰
به شرح غم نفس را ریش کردیمدرون را عافیت اندیش کردیم
طمع بردیم چندان بر در عشقکه از درد غمش درویش کردیم
اگر رفیتم در جنت مکن عیبکه اول درد و غم را پیش کردیم
جنون با ما نکرد این تیغ بازیکه ما با عقل دور اندیش کردیم
اگر خواریم عرفی جرم او نیستتحمل های بیش از بیش کردیم