غزل شمارهٔ ۴۴۲

قافیه: ادیبزنیم۵ بیت

چند از این ششدر غم فال گشادی بزنیمبه کمان آمده عنقا که مرادی بزنیم

چند از این شیشه بگیریم و بریزیم به کامیک دو جامی به کف خویش نژادی بزنیم

در نیارد که دمی غاشیهٔ غم نکندسر دهیم این دل و با یک دل شادی بزنیم

بر دل صد ورق از یاس ببندیم گرهبگشاییم دل و فال مرادی بزنیم

عرفی از مردهٔ آلوده پریشان شده ایمدست در دامن پاکیزاده نهادی بزنیم

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به نوشیدن و شادی کردن در میان غم و اندوه اشاره دارد. او از تکرار حزن و غم خسته شده و به دنبال شادی و خوشی است. شاعر پیشنهاد می‌کند که از شیشه شراب بنوشیم و دل را شاد کنیم، حتی اگر برای مدتی هم که شده، غم‌ها را فراموش کنیم. او با بیانی زیبا به ضرورت رهایی از اندوه و برقراری ارتباط با خوشی‌های زندگی اشاره می‌کند و از حالت پریشانی خود گله‌مند است. در نهایت، شاعر از دیگران می‌خواهد که دست در دامن امید بزنند و به شادی بپردازند.