غزل شمارهٔ ۴۲۸

قافیه: انغمدارم۸ بیت

منم که پارهٔ دل در دهان غم دارمبه زیر ناصیه صد آستان غم دارم

دلی که زخم پذیری کند نمی بینموگر نه تیر نفس در دهان غم دارم

اگر چه جان به غمت داده ام، به گفتهٔ خویشاگر غمت بگریزد زیان غم دارم

بگو به شادی وصلت که تیغ برداردکه میل زمزمهٔ الامان غم دارم

چرا غمش نکند بر من اعتماد که منستم کشیده ولی مهربان غم دارم

گر از بهشت شود معصیت عنان تابمهزار شکر که صد بوستان غم دارم

چگونه فهم حدیثم کنند بی دردانکه شهرزاد ملالم، زبان غم دارم

از آن دیار عدم شد مسخرم عرفیکه صد سپاه بلا در عنان غم دارم

خلاصه

هوش مصنوعی: شاعر در این شعر از غم و درد عاطفی خود سخن می‌گوید و احساساتش را با زیبایی بیان می‌کند. او دلشکسته و رنجیده است و می‌گوید که در دل خود بار سنگینی از غم دارد. از یک سو، او نشان می‌دهد که حتی اگر در زندگی‌اش خوشی وجود نداشته باشد، وجود غم برایش باارزش است. او به عشق و شادی اشاره می‌کند و می‌گوید که غم او هم‌چنان بر دوش او سنگینی می‌کند. در نهایت، شاعر احساس سرگردانی و تنهایی خود را در دنیای پر از رنج و غم به تصویر می‌کشد، و می‌گوید که این درد عاطفی نمی‌تواند از او رخت بربندد.