غزل شمارهٔ ۳۸۷

وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)قافیه: انهمکش۶ بیت

به گوش صبر دلا نالهٔ شبانه مکشسمند شوخ مزاج است، تازیانه مکش

نگویمت که به دل های ریش رحمی کنشکست قیمت عنبر، به زلف شانه مکش

چنین به آتش گل، عندلیب، در گلشنبه هرزه مشت خسی را به آشیانه مکش

چه کرده اند تذروان بی گناه، ای غیربیا و در چمن قدس دام و دانه مکش

هوای تیر تو هر ذره را بود در دلچو بر نشان بزنی، تیر از نشانه مکش

گرت ز آتش دل نیست لذتی عرفیبگو که نیم نفس از دل زبانه مکش

خلاصه

هوش مصنوعی: دراین شعر، شاعر به بیان حسرت و اندوه خود می‌پردازد و از درد و رنجی که محدودیت‌ها و دلتنگی‌ها به او تحمیل کرده‌اند، سخن می‌گوید. او از صبر دل و ناله شبانه می‌خواهد که دیگر به گوشش نرسد و درد و رنج‌هایی را که به دلیل عشق و جدایی از محبوبش تحمل می‌کند، به تصویر می‌کشد. شاعر تأکید می‌کند که نباید زیبایی و ارزش‌های واقعی را به خاطر دل‌باختگان و دلسوختگان خدشه‌دار کرد و به‌جای آن از زیبایی‌های عشق و زندگی لذت برد. از آنجا که تیر عشق هدف‌گیری دقیق و مهلکی دارد، شاعر از معشوق می‌خواهد که با دقت بیشتری برخورد کند و هیچ چیز را ناخواسته نگیرد. در نهایت، او آرزو دارد که از آتش دل خود لذت ببرد و در چنگال دلتنگی و جدایی نماند.