غزل شمارهٔ ۳۷۹

وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)قافیه: انهسوز۷ بیت

حاشا که برق حسن بود عشق خانه سوزبرق است حسن، شعله گداز و بهانه سوز

تا کی بهانه گیری و آسودگی، که هستناموس درد پرور و صدها بهانه سوز

در مزرع جهان مفشان دانهٔ امیدزین دشت برگذر که زمینی است دانه سوز

گفتی چه طایر است دل سینه دشمنتآتش به خویش در زده و آشیانه سوز

در خرمن زمانه زنم آتش از فغانشوق تو جان گداز من و من زمانه سوز

چون سیل آتش آمده ام، مست اشتیاقکز بوسه های گرم شود آستانه سوز

عرفی مجو نهایت ایام دوستیدریای آتش است محبت، کرانه سوز

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به زیبایی و شدت عشق و درد ناشی از آن اشاره دارد. شاعر از برق حسن و زیبایی معشوق صحبت می‌کند که همچون آتش، شعله‌ور و سوزنده است. او به چالش‌های عشق و نارضایتی‌های آن پرداخته و می‌گوید که امید در دنیای پر از دشواری‌ها از بین نرود. شاعر همچنین از آتش اشتیاق خود می‌گوید و این حس را به سیل و شعله‌ای تشبیه می‌کند که باعث سوزاندن دل و جانش می‌شود. در نهایت، او به این نتیجه می‌رسد که عشق همچون دریایی آتشین است و نمی‌توان انتهای آن را به‌سادگی شناخت.