غزل شمارهٔ ۳۷۴

وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)قافیه: انبسوز۶ بیت

ای دل ز شوق آن مه نامهربان بسوزتنها به گوشه ای رو تا می توان بسوز

کردی قبول منصب پروانگی دلاخود را زدی به آتش او، این زمان بسوز

این شعله در جگر نتوان بیش از این نهفتتا چند حفظ آه کنم، گو جهان بسوز

نفسم به کوی او مبر ای همنشین، بیاراین مشت استخوان و در این آستان بسوز

آسودگی مباد، که عادت کنی، دلارو یک نگاه درکش و در صد گمان بسوز

عرفی بسوز داغ گلی بر جگر، ولیتا کس به مرهمت نفریبد، نهان بسوز

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر از عرفی، احساسی عمیق از عشق و سوختن در آتش عشق را بیان می‌کند. شاعر به دل خود می‌گوید که به شوق معشوق بسوزد و در گوشه‌ای به تنهایی درد و رنج خود را تحمل کند. او از پذیرفتن مقام عاشقی می‌گوید و این که خود را به آتش عشق می‌زند. احساساتش بسیار عمیق‌تر از آن چیزی است که می‌تواند پنهان کند و به خاطر عشقش به طور مداوم دچار عذاب است. او همچنین نسبت به عادت کردن به آرامش هشدار می‌دهد و به درک عمیق‌تری از معشوق دعوت می‌کند. در پایان، شاعر به سوختن در برابر غم و درد عشق تأکید می‌کند و می‌گوید که باید رنج خود را در دل نگه دارد تا کسی از آن آگاه نشود.