غزل شمارهٔ ۳۷۰

قافیه: ارهبیار۵ بیت

برو ای غم خبری از دل آواره بیارآن چه در این سفر اندوخته یکباره بیار

من ز داروی اجل چارهٔ دل یافته امای مسیح ار بودت بهتر ازین چاره، بیار

ای اجل جان ندهد اهل وفا، سعی مکنیا برو رخصت از آن غمزهٔ خونخواره بیار

آتش طور، بهشت است، چنین نیست حلالعشق اگر می طلبی رو دل صد پاره بیار

عرفی این گونه دل جان مفشانی هرگزجمع کن هر چه به هیچ ارزد و یکباره بیار

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از غم و اندوه خود صحبت می‌کند و از آن می‌خواهد که خبر خوشی را به او بیاورد. او به سفر یکباره‌ای اشاره می‌کند که در آن چیزهای باارزشی اندوخته است. شاعر از توانایی‌های مسیحی در بهبود حال خود یاد می‌کند و از اجل می‌خواهد که اهل وفا را رنج ندهد. همچنین به عشق و آتش عشق اشاره می‌کند و می‌گوید که اگر کسی به عشق نیاز دارد، باید دل و جانش را فدای آن کند. در انتها، شاعر به این نتیجه می‌رسد که بهتر است همه چیز را در یک لحظه جمع کند، حتی اگر به نظر بی‌ارزش بیاید.