غزل شمارهٔ ۳۷

وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعولن (هزج مثمن اخرب مکفوف محذوف)قافیه: اغدلماریخت۷ بیت

صد چشمه ی زهر از لب داغ دل ما ریختغم روغن تلخی به چراغ دل ما ریخت

ساقی چو می عشق تو می کرد به ساغرهر صاف که آید به ایاغ دل ما ریخت

هر گرد ملالی که برفتند ز دل هاعشقت همه بر روی فراغ دل ما ریخت

فریاد که هر دل که به دیوار غم اوبر کوفت سری چون ز دماغ دل ما ریخت

آبی که بنوشید خضر، وه، که ز مژگاندر بادیه غم به سراغ دل ما ریخت

این گریه که برگشت به دل از ره دیدهصد دانه ی الماس به داغ دل ما ریخت

عرفی جگر افشان نبود ناله ی هر دلاین برگ ز گلدسته ی باغ دل ما ریخت

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به احساسات عمیق و دردهای ناشی از عشق و غم اشاره دارد. شاعر از چشمه‌های زهرآگین دل و تلخی عواطف صحبت می‌کند و می‌گوید که عشق باعث تسکین موقتی در دل نشده و تنها غم‌ها را بیشتر کرده است. او به ساقی اشاره می‌کند که در حال ریختن می عشق در ساغر است و بیان می‌کند که تمام غم‌ها و ملال‌ها بر دل او ریخته می‌شود. همچنین، شاعر فریاد می‌زند که هر قلبی که به دیوار غم برخورد کند، مانند او دچار درد و رنج می‌شود. در نهایت، شاعر بیان می‌کند که اشک‌هایش به مانند الماس بر درد دلش ریخته می‌شود و ناله‌های او به زیبایی و غم باغ دلش تعلق دارد.