غزل شمارهٔ ۳۶۸

قافیه: ادببر۸ بیت

باد دی گو ورق لاله و شمشاد ببرهر چه در معرض باد آمده گو باد ببر

عدل کسری چه کند با فلک و قدرت جمشکوهٔ کز تو کسی نشنود از یاد ببر

خسرو آوردی و بستیش در قصر بر اوباز گرد ای فلک و مژده به فرهاد ببر

ساقیا دختر رز منتظر مقدم ماستبنشانش به سر حجله و داماد ببر

گر دلت مرده بگویم که چه کن؟ ماتم گیر!نام دل بر اثر ناله و فریاد ببر

تا کی ای دل ز من افسانهٔ غم گوش کنیشکوه ای پیش کسی از من ناشاد ببر

بتر از شرم گناه است نبخشیدن جرمتو مرا عفو مکن، جرم من از یاد ببر

عرفی اندیشه مرنچان چو تو نتوانی دیدکه همان شعر تر و نام تر از یاد ببر

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به بیان تم‌های عشق، غم، و گذر زمان می‌پردازد. شاعر از باد می‌خواهد که هر چه که در معرض وزش اوست را ببرد، همان‌طور که‌ پرنس کسرى و قدرت جم در برابر فلک ناتوان هستند. او از فلک می‌خواهد که خبر خوشی به فرهاد، یعنی محبوبش، برساند. همچنین به ساقی می‌گوید که دختر رز منتظر حضور اوست و باید او را به دامادی برساند. شاعر به وضعیت دلش اشاره می‌کند و از آن می‌خواهد که غم و ناله را کنار بگذارد. او همچنین به مفهوم عفو و بخشش اشاره می‌کند و تاکید می‌کند که نباید گناه را فراموش کرد. در نهایت، به بیان قدرت بیان و شعرش می‌پردازد و خاطرنشان می‌کند که همواره باید یاد و نام عشق را زنده نگه‌داشت.