غزل شمارهٔ ۳۶۶

وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)قافیه: وزدگر۴ بیت

چگونه سوز غم او دهم به سوز دگرکه دل فروغ نیابد به دلفروز دگر

شراب عشقم اگر بو کنند محشریانسؤال روز قیامت فتد به روز دگر

ز امر و نهی محبّت رسوم شرع مجوکه إن یجوز دگر گفت لایجوز دگر

بیار بربط مجنون به مشهد عرفیکه عشق نوحه طرازی کند به سوز دگر

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از درد و غم عشق صحبت می‌کند و می‌گوید چگونه می‌تواند غم خود را با سوز دیگری جایگزین کند؟ دل او نمی‌تواند امیدی به روشنایی دیگری داشته باشد. همچنین او به سراغ شراب عشق می‌رود و می‌گوید اگر معشوقان آن را بو کنند، سوال روز قیامت به میان خواهد آمد. شاعر به قوانین عشق و رسوم شرع نمی‌پردازد و می‌گوید گاهی عشق مجوزهایی دارد که به راحتی نمی‌توان آن‌ها را تعیین کرد. در آخر، شاعر به یاد آوردن عشق و نوحه‌خوانی اشاره می‌کند و می‌خواهد با استفاده از موسیقی و هنر، این احساسات عمیق را بیان کند.