غزل شمارهٔ ۳۴۷

قافیه: ابنخورد۵ بیت

خوشا کسی دم آب بی شراب نخورددمی که جام شراب نداشت، آب نخورد

ز نقص تشنه لبی دان، به عقل خویش مناز دلت فریب گر از جلوهٔ شراب نخورد

کسی ارادهٔ جولان عافیت ننمودکه زخم تیر بلا پای در رکاب نخورد

رود به چشمهٔ حیوان و تشنه لب باز آیدکسی که از دم عشق تو آفتاب نخورد

چه روستایی بی مشربی است این عرفیکه توبه کرد و می از دست آفتاب نخورد

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به اهمیت عشق و شوق می‌پردازد و می‌گوید کسی که از عشق و زیبایی معشوق بی‌نصیب بماند، مانند کسی است که از آب شفاف بی‌شراب می‌نوشد. او به اثرات منفی تشنگی دل اشاره می‌کند و می‌گوید اگر کسی از جلوه‌های عشق عبور کند و شراب عشق را نچشد، همچون کسی است که تیر بلا را به پا می‌زند. همچنین شاعر به زیبایی و جذابیت عشق اشاره می‌کند و می‌گوید کسی که در مقابل عشق توست، نباید از زیبایی‌های دنیا بی‌خبر باشد. در پایان به حسرت روستایی اشاره می‌کند که به خاطر توبه از لذت‌های عشق و شراب دور مانده است.