غزل شمارهٔ ۳۲۸

قافیه: اکخواهدشد۷ بیت

چون با من در سخن آن لعل آتشناک خواهد شدبه کامم هر چه زهر است از لبش تریاک خواهد شد

هجوم عاشقان در کوی او افزود و خوشحالمکزین پس در هلاک دوستان بی باک خواهد شد

چه غم گر دامن پاکت به خونم گردد آلودهکه فردا هم به آب دیدهٔ من پاک خواهد شد

نی ام نومید اگر دستم بود کوته ز دامانشچو می دانم که در جولانگه او خاک خواهد شد

ز مست افتادنم در مسجد، ای زاهد، مشو رنجهکه صحن مسجدت فردا زمین تاک خواهد شد

چه چاک پیرهن می دوزی ای زاهد، وزین غافلکه تا دامن گریبان کفن هم چاک خواهد شد

شود سودای پا بوس تو افزون در سر عرفیدرین زودی همانا بستهٔ فتراک خواهد شد

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به عشق و اشتیاق عاشق نسبت به معشوق می‌پردازد. شاعر بیان می‌کند که عشق او به اندازه‌ای عمیق و داغ است که تمام زهرها از لب معشوق به تریاکی خوش‌طعم تبدیل می‌شوند. او خوشحال است که تعداد عاشقان در کوی معشوق افزوده شده و از این بابت راضی است، حتی اگر این عشق به هلاکت دوستانش بینجامد. شاعر به پاکی دامن خود اشاره می‌کند و می‌گوید که حتی اگر خون او بر دامن معشوق بریزد، او با اشک خود آن را پاک خواهد کرد. همچنین او از امید به معشوق سخن می‌گوید و تأکید می‌کند که هیچ چیز نمی‌تواند مانع او شود. در نهایت، شاعر به زاهدان و وسوسه‌های دینی اشاره می‌کند و می‌گوید که حتی در مساجد نیز عشق و شیدایی وجود دارد و نمی‌توان از آن فرار کرد. عشق در انتها ناپایدار است و همه چیز به خاک ختم می‌شود.