غزل شمارهٔ ۳۲۲

قافیه: ونچکد۵ بیت

کو عشق کاز شمایل عقلم جنون چکداز گریه نوش ریزد و از خنده خون چکد

لب تشنگی ز ریشهٔ چشمم کشد برونآن قطره های خون که ز ریش درون چکد

خوش دل بدانم ار بچکد خون دل ز چشمدل خون خویش می خورد، از دیده خون چکد

دل نیست این درد فشان است و خون چکاندردی ز درد جوشد و خونی ز خون چکد

عرفی نگویمت بچکان خون دل ز چشمگر ننگ صبر نیست بهل تا برون چکد

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به بیان عواطف عاشقانه و درد و رنج ناشی از عشق می‌پردازد. شاعر می‌گوید که عشق و عقل او به جنون منتهی شده و از گریه‌های او اشک و از خنده‌هایش خون می‌ریزد. او می‌گوید حس تشنگی، از چشمانش بیرون می‌آید و قطره‌های خون از دل او جاری است. در نهایت شاعر به این نتیجه می‌رسد که این دل نیست که رنج می‌برد، بلکه این درد و عشق است که او را وادار می‌کند خون دل بریزد و از دردهای درونی سخن می‌گوید. او از عرفی (یکی از شخصیت‌ها یا نام‌های خود) می‌خواهد که از درد دلش بگوید تا رنج او کاهش یابد.