غزل شمارهٔ ۳۲۰
یاران به روز حادثه برق جهان شوندچون یار شد جهان، همگی مهربان شوند
لنگان روند در قدمم، چون سبک رومچون پا به سنگ برزنم، آتش عنان شوند
جوشند چون مگس به لبم گاه نوشخندچون تلخی ای رسد، عنقا نشان شوند
در بند چَه گذاشته، یوسف کنند به خوابچون شد خلاص، بر اثر کاروان شوند
ای آسمان به تازه برانگیز فتنه ایتا دوستان به تهنیت دشمنان شوند
تابوتم ای جنازه کشان دیرتر بریدتا دشمنان ز همرهی اش کامران شوند
نونو لباس کعبه به دوشم ده ای فلکتا زائران بتکده لبیک خوان شوند
اینک رسید نعمت الوان ز خوان هندتا معده ها در آن همگی میهمان شوند
ای خدمتی مجال عبور مگس مدهتا آش مطلبان ز نعم کامران شوند
اینک رسید مسند جاهی که خاکیاندر سایهٔ دعا به در آسمان شوند
مردم کلیم صورت و فرعون سیرتندعرفی تو گرگ شو، اگر ایشان شبان شوند