غزل شمارهٔ ۳۰۷

وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)قافیه: انبیاساید۸ بیت

چو مرغ سدره که در آشیان بیاسایدبه چین زلف تو جان بیاساید

برانم از در یار، ای ادب، که یک چندیز ننگ بوسه ام آن آستان بیاساید

ز رشک حوصله ام آسمان بود دلگیرکرشمه ای که دل آسمان بیاساید

مکن هلاک به بازیچه ام، بزن زخمیکه خون چکان لبم از الامان بیاساید

مبر به باغ، ببر سوی گلخنم، کانجاز بوی سوختگی مغز جان بیاساید

دلش که مانده شود آسمان، در آزارمهزار سال پس از من جهان بیاساید

چنان به ماتم دل در غمت کنم شیونکه کشته گان غمت را روان بیاساید

فغان که تلخ سرشتند، پیکرم، عرفینشد که زاغی از این استخوان بیاساید

خلاصه

هوش مصنوعی: شاعر در این متن به بیان احساسات عمیق خود می‌پردازد. او خود را به مرغی تشبیه می‌کند که در آشیان آرام می‌گیرد، اما روحش همچنان در جستجوی زلف معشوق است. از طرفی، او از ننگ بوسه‌ای که بر درگاه محبوبش دارد، رنج می‌برد و دلش از حسادت به آسمان سنگین شده است. شاعر از درد و عذابی که از بازیچه‌های محبت می‌کشد، ناله می‌کند و به باغی اشاره می‌کند که پر از بوی سوختگی است. در ادامه، او به عواطفش اشاره می‌کند و می‌گوید که حتی پس از مرگش نیز یادش بر دل‌ها باقی خواهد ماند. در نهایت، او از تلخی زندگی‌اش و تنهایی‌اش سخن می‌گوید و به زندگی خود به عنوان یک سرنوشت دردآور اشاره می‌کند.