غزل شمارهٔ ۲۷۴

قافیه: ازنداد۷ بیت

گر خدا یار دلنواز ندادبه نوازش مرا نیاز نداد

آن که خوی پلنگ داد مرادل و طبع زمانه ساز نداد

دردم افزود روز کوته وصلکه سزای شب دراز نداد

چون به خود دوست داری ام که فلکیک نشیب مرا فراز نداد

سیم قلب حیات از خِسّتچرخ دانم گرفت و باز نداد

تا به نازم کُشد در آخر کاراولم چون به چشم باز نداد

بس که عرفی به زرق شهرت داشتقلب او را کسی گداز نداد

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از احساس تنهایی و ناامیدی خود سخن می‌گوید و بیان می‌کند که اگر خداوند به او محبت و نوازش عطا نکرده، به همین دلیل دلی آرام و شاد ندارد. او به سختی‌های زندگی اشاره می‌کند و می‌گوید که روزهای کوتاه وصال به او درد و رنج بیشتری افزوده و شادکامی و آسایش را از او گرفته‌اند. شاعر از عشق و ارتباط خود با دوست می‌گوید و می‌افزاید که حتی در زیر فشار زمانه و مشکلات، امید دارد که در نهایت به او نوازش داده شود. در پایان، به زیبایی و شهرت اشاره دارد و می‌گوید که هیچ‌کس نمی‌تواند به قلب او نزدیک شود.