غزل شمارهٔ ۲۰

وزن: مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن (هزج مثمن سالم)قافیه: یشانرا۶ بیت

به جز ریش بلا مرهم مبادا ریسه ریشان راعداوت با دل من باد زهر آلود نیشان را

به من بیگانگان را کی دل هم صحبتی ماندکه با من صحبت غم می کند بیگانه خویشان را

دمی صد چشمه هایی ۰۰۰ از دلم سر آمد و شادمکه محکم نیست ایمان محبت صبر کیشان را

نه با من با یکی از اهل دل دوستی می کنولی در کار هست آخر سر زلف پریشان را

عذاب دوزخ آشامان به آتش خون کند ایزدمگر در سینه ی آسودگان اندازد ایشان را

برو عرفی به کوی بی غمان پژمرده ی مرهمکه این جا با نمک همه نیست الفت سینه ریشان را

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به تنهایی و دردهای دل خود اشاره می‌کند. او از بیگانگی دیگران با خود و عدم وجود دوستی واقعی در زندگی‌اش می‌گوید. احساس عذاب و ناامیدی در او موج می‌زند که حتی محبت هم نمی‌تواند او را از این وضعیت نجات دهد. او همچنین به عذاب دوزخ اشاره می‌کند و از جامعه‌ای صحبت می‌کند که در آن الفت و دوستی وجود ندارد. در انتها، شاعر از عرفی می‌خواهد که به جایی برود که از درد و رنج دور باشد، چرا که در اینجا همه درگیر غم و افسردگی هستند.