غزل شمارهٔ ۱۹۷
آن دل که به هجر تو ز آرام برآیدزودش به مصیبت زدگی نام برآید
پر زهر دهد ساغر و شیرین نکند لبآن حوصله ام گو که به این جام برآید
آتش به غم جان بگرفته است که از تنتا حشر اجل گر کند ابرام برآید
گر زلف تو در صومعه زنار فشاندآوازهٔ کفر از دل اسلام برآید
مشکل که شود نغمه گشا در چمن خلدمرغی که به پژمردگی دام برآید
ما را که برد نام به بزم که از مادر مجمع ماتم زدگان نام برآید
آن سوختگانیم که گر آتش دوزخسنجند به داغ دل ما خام برآید
زان با تو بگوِییم به عرفی که مبادانامش به زبان تو به دشنام برآید