غزل شمارهٔ ۱۸۷

وزن: فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن (رمل مثمن مخبون محذوف)قافیه: وختهاند۶ بیت

این صفا حسن و محبت ز هم اندوخته انداین دو شمع اند که از یکدگر افروخته اند

عشوه و ناز و تغافل که تراود از توشیوه ها را همه گویی ز هم آموخته اند

ما فرو رفته به بحر غم بی پایانیمجامهٔ ما نه به اندازهء ما دوخته اند

دفع لب تشنگی از شعله نکردست کسیمگر آن جمع که از آتش دل سوخته اند

بندگان تو که درعشق خداونداننددو جهان را به تمنای تو بفروخته اند

عرفی آنان که ز تحقیق مسایل مست اندخون هم خورده از آن چهره برافروخته اند

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر درباره‌ی دوستی و عشق است که با صفا و محبت به یکدیگر پیوند خورده‌اند. شاعر به زیبایی‌های عشق و ناز و عطوفت اشاره می‌کند و بیان می‌کند که این احساسات از همدیگر آموخته شده‌اند. همچنین از غم و افسردگی ناشی از جدایی صحبت کرده و به تشنگی عشق اشاره می‌کند، که تنها عده‌ای که در آتش عشق می‌سوزند می‌توانند آن را درک کنند. در پایان نیز به بندگان و عاشقانی اشاره می‌شود که به خاطر عشق به معشوق خود، دو جهان را فدای او کرده‌اند.