غزل شمارهٔ ۱۴۸

وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)قافیه: ایینیست۷ بیت

منم که از غم محرومیم جدایی نیستمیانه ی من و امید، آشنایی نیست

من وبهشت محبت، کز آب کوثر اوبه غیر خون دل و زهر بینوایی نیست

از آن به درد دگر هر زمان گرفتارمکه شیوه های تو را با هم آشنایی نیست

بیا که حسن به طور دل است شعله فروزمرو به وادی ایمن که روشنایی نیست

غبار تنگ دلی بر جهان نشسته چنانکه هیچ گوشه ای از بهر دل گشایی نیست

سوال نیک و بد از ما نمی کنند به حشرگناه اهل محبت به جز رهایی نیست

ز عشق و حالت عرفی سوال کردم، گفتهنر بسی است کسی را که بی وفایی نیست

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از غم و جدایی سخن می‌گوید و احساس محرومیتی عمیق دارد. او بیان می‌کند که بین او و امید هیچ نسبتی وجود ندارد و بهشت محبت نیز تنها با درد و رنج همراه است. شاعر از درد و مشکلاتی که همیشه با آنها مواجه است گله می‌کند و به زیبایی و نور عشق اشاره می‌کند، اما می‌گوید که در دنیای تنگ دلان، امیدی برای گشایش وجود ندارد. در نهایت، از گناهان اهل عشق و محبت می‌گوید و تأکید می‌کند که رهایی تنها هدف آنهاست. در مجموع، شعر به احساسات عمیق و پیچیده عاشقانه می‌پردازد و غم و عدم وفا را به تصویر می‌کشد.