غزل شمارهٔ ۱۴۳

وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)قافیه: دننیست۵ بیت

دلم به زخم توان داد، بی تپیدن نیستکه کشته ی تو نصیبش ز آرمیدن نیست

گذشت و سوختم از انتظار و باز ندیددرین دیار مگر رسم باز دیدن نیست؟

ز باغ وصل جه حاصل؟ دلا تصور کنکه میوه بر سر شاخ است و دست چیندن نیست

ز تربتم بگذر ای مسیح دم ، زنهارکزین زیاده مرا تاب آرمیدن نیست

دلم کباب شد ز غصه ی غمت عرفیمگو مگو که مرا طافت شنیدن نیست

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر از عرفی به بیان حسرت و درد عمیق عشق می‌پردازد. شاعر از زخم دل خود سخن می‌گوید و می‌نویسد که نمی‌تواند بدون عشق معشوق زندگی کند. او از انتظار طولانی و اندوه بی‌پایانش شکایت می‌کند و حس می‌کند که در این دیار رسم دیدار نیست. در ادامه به میوه‌ای اشاره می‌کند که بر سر شاخسار عشق قرار دارد، اما نمی‌تواند آن را بچیند. همچنین از مسیح درخواست نجات می‌کند و می‌گوید که دیگر تاب تحمل غم عشق را ندارد. نهایتاً، او به شدت تحت تأثیر غم معشوق است و از بی‌تابی‌اش می‌گوید.