غزل شمارهٔ ۱۴

وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)قافیه: رچهکارمرا۷ بیت

به زهر تشنه لبم با شکر چه کار مرادراز باد شبم با سحر چه کار مرا

مرا نشاط تماشا بس از بهشت وصال به قیمت کم و بیش ثمر چه کار مرا

ز بهر کاوش دل اهل درد نیش طلبمن و نگاه تو، با نیشتر چه کار مرا

مرا فریب دهد ناله ای و به غم گویدز من ترانه شنو با اثر چه کار مرا

ز ناز شربت کوثر نمی چشیدم، آهبه آتش دل داغ جگر چه کار مرا

من و شکستن افغان به سینه در شب غمبه نغمه سنجی مرغ سحر چه کار مرا

چرا ز غرفی جانباز سر نمی طلبیفدای تیغ تو جانم، به سر چه کار مرا

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به بیان احساسات عمیق خود در مورد عشق و درد ناشی از آن می‌پردازد. او از حالتی ناامیدانه و تشنه سخن می‌گوید که با وجود زیبایی‌های عشق، از زخم‌ها و نیش‌های ناشی از آن رنج می‌برد. شاعر به سادگی نمی‌تواند لذت‌های زندگی را بچشد و تنها به غم و ناله‌اش توجه دارد. او به تجارب تلخ خود در عشق و نداشتن آرامش اشاره می‌کند و نشان می‌دهد که هر چیزی در زندگی‌اش را با درد و رنج می‌سنجد. در نهایت، او به فدای عشق و زیبایی همیشگی اشاره می‌کند، بدون اینکه از دردهایش رها شود.