غزل شمارهٔ ۱۳۲
ای دل حدیث صبر شنیدن ز بهر چیستزهر است در پیاله، چشیدن ز بهر چیست
ای عیش غم که مرهم آسایش منی در زخم سینه نرم خلیدن ز بهر چیست
کشت وفا عزیز تر است ای نسیم وصلچندین به شوره زار وزیدن ز بهر چیست
این دشت را سموم نسیم است و شعله آباین سبزه را امید دمیدن ز بهر چیست
عرفی خمار عشق عذابی است بس الیمجامی بکش، عذاب کشیدن ز بهر چیست