غزل شمارهٔ ۱۲۲

وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف)قافیه: ویدوست۵ بیت

گر شوم صد سال محروم از نگاه روی دوستدیده نگشایم مگر وقتی که آیم سوی دوست

تا قیامت هر سر مویم جدا در خون تپدگر به آرامم نباشد رخصت از سرکوی دوست

ای مسیحا زانو از لطفم به زیر سر منهعهد این شوریده سر مشکن به خشت کوی دوست

از کمال خرمی عاشق نگنجد در کفنگر نسیمی آید و گوید که دارم بوی دوست

کس نمی پیچد ز عرض مهر عرفی، منع بسمن ز دل پرسیده ام ، او می شناسد خوی دوست

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر شاعر به عشق و دلتنگی اشاره دارد. او می‌گوید که حتی اگر برای صد سال از دیدن چهره محبوبش محروم شود، باز هم چشمانش را نخواهد گشود مگر در حضور او. همچنین، او بیان می‌کند که حتی اگر تا قیامت از درد و رنج دوری او بمیرد، اگر اجازه نداشته باشد به حضورش درآید، آرام نخواهد گرفت. شاعر از محبوبش درخواست می‌کند که از لطفش بهره‌اش نهد و وعده ندهد که به سادگی از عهد و پیمان عاشقانه‌اش بگذرد. در پایان، او می‌گوید که هیچ کس نمی‌تواند از عشق و محبت واقعی فرار کند، زیرا دل او نزدیک به حقیقت و شناخت محبوب است.