غزل شمارهٔ ۱۰۰

وزن: فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن (رمل مثمن مخبون محذوف)قافیه: انشنیدهاست۷ بیت

از تو کس زمزمه ی مهر و وفا نشنیده استبلکه گوش تو همین زمزمه ها نشنیده است

باورم نیست که همسایه ی حسن است و هنوزچستی و دل بردن آن غمزه حیا نشنیده است

جذبه ی شوق نسیم تو رساند به مشامور نه کس بوی تو از باد صبا نشنیده است

غم دل آتش دل سوختگان است، فغانکه طرب آمده، آوازه ی ما نشنیده است

عزتم بین که بر آرنده ی حاجات هنوزاز لبم نام تو هنگام دعا نشنیده است

بد گمان گر شده باشم، مشو رنجه، که کسیمهربان، شوخ ستمکاره نما، نشنیده است

برد از صومعه وز دیر مغان چون عرفیکه در آن روضه کسی بوی وفا نشنیده است

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر درباره‌ی عشق و کمبود آگاهی و شناخت از زیبایی‌های عشق است. شاعر به بیان می‌آورد که هیچ‌کس در اطرافش صدای محبت و وفا را نشنیده است و تنها دل خودش از این احساسات آگاهی دارد. او به همسایه‌ای که حسن و زیبایی دارد اشاره می‌کند و می‌گوید ممکن است که او همین حالا نیز دل را ببرد اما دیگران از این غمزه بی‌خبرند. همچنین شاعر به بوی خوش معشوق و تأثیر آن بر روح و دل عاشقان اشاره می‌کند و حسرت می‌خورد که دیگران از این احساسات و زیبایی‌ها بی‌بهره‌اند. در نهایت، از این می‌گوید که حتی در دعا و نیایشش هم نام محبوبش را نمی‌برند و این نشان از تنها بودن او در این احساسات است. شاعر درخواست می‌کند که اگر کسی بدگمان شده، ناراحت نشود چون در قلب او نیز جای عشق خالی است.