شمارهٔ ۵۲ - ذکر مفاخر خان خانان

وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)قافیه: انی۶ بیت

بیا که با دلم آن می‌کند پریشانیکه غمزه تو نکردست با مسلمانی

زدیده رفتی و مردم همان نفس ، فریادکه بی تو مردم وآنگه چنین بآسانی

کسی که تشنه لب ناز توست میداندکه موج آب حیات است چین پیشانی

نهشت غمزه اسلام دشمنت که دو روزمحبت تو کنم جمع با مسلمانی

ترحمی نکند حسن بر دلم ، گوئیکه در زمانه یوسف نبود زندانی

که گفت مطلع دیگر چنین نیاری گفتکه تازه سازد از این مطلع‌آفرین خوانی

خلاصه

هوش مصنوعی: این متن شاعری عاشقانه است که به پریشانی دل و غم عشق اشاره دارد. عاشق می‌گوید که چشمان معشوق به او آسیب رسانده و او با فراق معشوق دچار درد و رنج شده است. او تأکید می‌کند که کسی که عاشق نازهای معشوق است، می‌داند که وجود او مانند آب حیات است. عاشق از محبت و غمزه‌های معشوق سخن می‌گوید و حسرت می‌خورد که در زمان یوسف، کسی نبود که به او ترحم کند. شاعر در پایان به این امید اشاره می‌کند که به زودی با یک مطلع جدید و زیبا، شادابی و زندگی تازه‌ای را تجربه کند.