بخش ۴ - در مناجات حضرت باری

۱۹ بیت

ای جمال بی مثالت در الستعالمی را کرده در خود بت پرست

با خیال خود خدایی ساختندسجده بردند و ترا نشناختند

هر چه را طاعت کنم آن غیر تستپس در اینجا بت پرستی شد درست

جمله گویان «قل هو الله احد»کلهم مشرک الی حین لحد

خواهی ار بینی رخ آن بی نشانرو ببین از چشم صاحب بی نشان

چشم صاحب بی نشان بینا بودشش جهتشان صفحه سینا بود

دیده یی کو را نبیند ای کیامیل کش خواهی و خواهی توتیا

کور رعنایی شدی ای سرگرانوسمه جو کاین سرمه می باشد گران

هر که امروز آن رخ رعنا ندیدغالبا فرداش باشد ناامید

نیست پنهان آن پدیدارش نگرپرده بردار و به دیدارش نگر

گرچه رعنایی ترا کور آیدتپرده از چشمت برون نور آیدت

ای نگارین پا بترس از رمزمانگه بود پای نگارین از زبان

پای مردان را نمی باشد نگاربلکه باشد غرق خون از نیش خار

خون مردم خورده ای نه خون دلبر تو این مشکل کجا گردد سهل

مال مردم برده ای نی مال خویشکی ترا این پرده برخیزد ز پیش

حمل رعنایی مکن کم کن نزاعبر خروش ناله اهل سماع

حال او را خوب دانند اهل دردآنکه تا زخمی نخورد آهی نکرد

ای به باطن عمر ضایع کردگانداستان عمرو و زید آوردگان

نیست این افسانه تا خواب آوردبل برد خواب و به چشم آب آورد

خلاصه

هوش مصنوعی: در این بیت‌ها، شاعر به زیبایی و یکتایی خداوند اشاره می‌کند و نشان می‌دهد که در میان مردم بت‌پرستی و طغیانی نسبت به حقیقت وجود دارد. او می‌گوید که حتی کسانی که در ظاهر به خدا اعتراف می‌کنند، در واقع در بند شرک هستند و از حقیقت غافلند. شاعر همچنین خواهان دیدن حقیقت و جمال الهی است و به افرادی که کورند و نمی‌توانند این زیبایی را ببینند، هشدار می‌دهد که دیدن حقیقت ممکن است به آنها آسیب برساند. در ادامه، او به بی‌خبری و غفلت انسان‌ها از معانی عمیق زندگی و پیامدهای آن می‌پردازد و از کسانی که عمرشان را بیهوده هدر داده‌اند انتقاد می‌کند. این اشعار به جستجوی حقیقت و آگاهی از وجود الهی دعوت می‌کند و به عواقب غفلت و نادانی اشاره دارد.