غزل شمارهٔ ۹

وزن: فعولن فعولن فعولن فعل (متقارب مثمن محذوف یا وزن شاهنامه)قافیه: اییطلب۷ بیت

دلا با مغان آشنائی طلبز پیر مغان روشنائی طلب

به کنج قناعت گرت راه نیستز دیوانگان رهنمائی طلب

وگر اوج قدست کند آرزوز دام طبیعت رهائی طلب

اگر عارفی راه میخانه گیرو گر ابلهی پارسائی طلب

دوای دل خسته از درد جوینوای خود از بینوائی طلب

اگر صد رهت بشکند روزگارمکن از خسان مومیائی طلب

عبید ار گدائی غنیمت شماروگر پادشاهی گدائی طلب

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از عشق و آشنایی با مغان (صوفیان) سخن می‌گوید و به دنبال رهنمود و راهنمایی است. او از کسی که در کنج قناعت گرفتار است، می‌خواهد که راهی جستجو کند و از طبیعت رهایی یابد. همچنین، اگر فردی عارف باشد، باید به میخانه برود و اگر کسی نادان باشد، باید به پارسایی توجه کند. شاعر می‌یادآوری می‌کند که برای دل خسته‌اش باید در پی دوا باشد و نوای خود را از بینوایی بگیرد. او تأکید می‌کند که اگر در زندگی با سختی مواجه شود، نباید به خسان دل ببندد و در نهایت، اگر گدایی را غنیمت بشمارد، از شاهی نیز باید همین را طلب کند.