غزل شمارهٔ ۷

وزن: فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن (رمل مثمن مخبون محذوف)قافیه: یرمرا۶ بیت

میزند غمزهٔ مرد افکن او تیر مرادوستان چیست در این واقعه تدبیر مرا

من دیوانه نه آنم که نصیحت شنومپند پیرانه مده گو پدر پیر مرا

منم و نالهٔ شبگیر بدین سان که منمکی به فریاد رسد نالهٔ شبگیر مرا

صنما عشق تو با جان بدر آید ناچارچون فرو رفت غم عشق تو با شیر مرا

گر نه زنجیر سر زلف تو باشد یکدمنتوان داشت در این شهر به زنجیر مرا

حلقهٔ زلف تو در خواب نمودند به منجز پریشانی از آن خواب چه تعبیر مرا

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر از شاعر غزلی است که در آن احساسات عمیق عاشقانه و درد و رنج ناشی از عشق را بیان می‌کند. شاعر از غم و اندوهی که عشق بر او تحمیل کرده سخن می‌گوید و به دوستان خود می‌گوید که نمی‌تواند از نصایح آن‌ها بهره‌مند شود زیرا او در وضعیتی دیوانه‌وار قرار دارد. او ناله‌های شبانه‌اش را می‌نالد بدون آنکه کسی به فریادش برسد و با اشاره به زنجیر زلف محبوب، نشان می‌دهد که عشق او غم و درد غیرقابل فراری به همراه دارد. در نهایت، خواب‌هایی که درباره محبوب دارد تنها به پریشانی او منتهی می‌شود و هیچ معنای خوشایندی برایش ندارند.