غزل شمارهٔ ۶

وزن: فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن (رمل مثمن مخبون محذوف)قافیه: انهمرا۷ بیت

می‌کُند سلسلهٔ زلف تو دیوانه مرامی‌کِشد نرگس مست تو به میخانه مرا

متحیر شده‌ام تا غم عشقت ناگاهاز کجا یافت در این گوشهٔ ویرانه مرا

هوس در بناگوش تو دارد دل منقطرهٔ اشک از آنست چو دردانه مرا

دولتی یابم اگر در نظر شمع رختکشته و سوخته یابند چو پروانه مرا

درد سر می‌دهد این واعظ و می‌پنداردکالتفاتست بدان بیهده افسانه مرا

چاره آنست که دیوانگیی پیش آرمتا فراموش کند واعظ فرزانه مرا

از می مهر تو تا مست شدم همچو عبیدنیست دیگر هوس ساغر و پیمانه مرا

خلاصه

هوش مصنوعی: شاعر در این شعر از عشق و دیوانگی ناشی از آن سخن می‌گوید. زلف معشوق او را دیوانه کرده و زیبایی چشمانش او را به میخانه می‌کشاند. او حیران شده و نمی‌داند چطور غم عشق در دلش جا گرفته است. دل او هوس عشق می‌کند و اشک‌هایش نشانه درد اوست. شاعر آرزو دارد که اگر فقط یک نگاه از معشوق ببیند، مانند پروانه‌ای که به شمع نزدیک می‌شود، جان خود را فدای آن کند. او از نصایح واعظ خسته شده و می‌خواهد دیوانگی خود را نشان دهد تا از دست آن پندها رهایی یابد. در نهایت، شاعر بیان می‌کند که از می عشق مست شده و دیگر نه به ساغر و پیمانه فکر می‌کند.