غزل شمارهٔ ۵۹

وزن: مفعول فاعلاتن مفعول فاعلاتن (مضارع مثمن اخرب)قافیه: اردارد۶ بیت

پیوسته چشم شوخت ما را فکار داردآن ترک مست آخر با ما چکار دارد

با زلف بیقرارش دل مدتی قرین شداین رسم بیقراری زو یادگار دارد

خرم کسی که با تو روزی به شب رساندیا چون تو نازنینی شب در کنار دارد

رشگ آیدم همیشه بر حال آن سگی کوبر خاک آستانت وقتی گذار دارد

با ما دمی نسازد وصلت به هیچ حالیبیچاره آن که یاری ناسازگار دارد

شوریدگی و مستی فخر عبید باشدنادان کسی بود کو زین فخر عار دارد

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به زیبایی و دلربایی معشوق اشاره کرده و شگفتی‌های عشق را توصیف می‌کند. او از حال دل خود و بی‌قراری ناشی از فاصله با معشوق می‌گوید و به حسادت خود نسبت به کسانی اشاره می‌کند که در کنار معشوق هستند. شاعر همچنین به سختی‌هایی که در عشق تحمل می‌شود، اشاره کرده و به طور کلی احساساتی چون شوریدگی و مستی را به عنوان نشانه‌های زیبای عشق مطرح می‌کند. در نهایت، او به نادانی کسانی که این احساسات را درک نمی‌کنند، انتقاد می‌کند.