غزل شمارهٔ ۴۱

وزن: فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن (رمل مثمن مخبون محذوف)قافیه: شمیکرد۷ بیت

دوش لعلت نفسی خاطر ما خوش می‌کرددیده می‌دید جمال تو و دل غش می‌کرد

روی زیبای تو با ماه یکایک می‌زدسر گیسوی تو با باد کشاکش می‌کرد

سنبل زلف تو هرلحظه پریشان می‌شدخاطر خستهٔ عشاق مشوش می‌کرد

زو هر آن حلقه بر گوشهٔ مه می‌افتاددل مسکین مرا نعل در آتش می‌کرد

تیر بر سینه‌ام آن غمزهٔ فتان می‌زدقصد خون دلم آن عارض مهوش می‌کرد

از خط و خال و بناگوش و لب و چشم و رختهرکه یک بوسه طمع داشت غلط شش می‌کرد

پیش نقش رخ تو دیدهٔ خونریز عبیدصفحهٔ چهره به خونابه منقش می‌کرد

خلاصه

هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به زیبایی و جذابیت معشوق خود اشاره می‌کند و تأثیر آن بر احساسات و دل عاشق را توصیف می‌کند. او از شوق و اضطراب ناشی از دیدن معشوق سخن می‌گوید که دلش را به درد می‌آورد. زیبایی چهره، گیسوان و دیگر ویژگی‌های معشوق به قدری دل‌ربا است که عاشق هر لحظه دچار آشفتگی و بی‌قراری می‌شود. در واقع، وجود معشوق و زیبایی‌هایش همانند تیر زخم‌زنی بر قلب عاشق اثر می‌گذارد و او را در عذاب و آرزو نگه می‌دارد. شاعر با استفاده از تصاویر زیبا و خط و نشان‌های عاشقانه، احوالات عاشقانه خود را بیان می‌کند.