غزل شمارهٔ ۳۸

وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)قافیه: اید۷ بیت

گرم عنایت او در به روی بگشایدهزار دولتم از غیب، روی بنماید

نظر به گلشن روحانیون نیندازمسرم به پایهٔ کروبیان فرو ناید

و گر به حال پریشان ما کند نظریز روی لطف، بر احوال ما ببخشاید

به پیش خاطرم ار کائنات عرضه کنندز کبر، دامن همت بدان نیالاید

توان در آینهٔ آن جمال جان دیدنگرش به صیقل توفیق زنگ بزداید

ورم ز پیش براند به جور، حکم او راستپسند دوست بوَد، هر چه دوست فرماید

عبید را کرمش تا نوازشی نکنددلش ز غم نرهد، خاطرش نیاساید

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر درباره عشق و محبت الهی است و به اهمیت توجه و رحمت خداوند اشاره می‌کند. شاعر بیان می‌کند که اگر خداوند به بندگان خود نگاه کند، برکات و نعمت‌های فراوانی از غیب به آنها خواهد رسید. او به زیبایی‌های روحانی و جایگاه شریفان اشاره کرده و می‌گوید که سرش را نباید به پایین بیاورد بلکه باید به عظمت الهی توجه کند. اگر خداوند به حال پریشان او نظری کند، وضعیتش را بهتر خواهد ساخت. همچنین، شاعر به این نکته تأکید می‌کند که در برابر کائنات، تواضع و فروتنی را حفظ کند. در نهایت، محبت و نوازش خداوند را ضروری می‌داند و می‌گوید که بدون آن، دلش آرامش نخواهد داشت.