غزل شمارهٔ ۳۷

وزن: فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن (رمل مثمن مخبون محذوف)قافیه: رمینرود۶ بیت

نقش روی توام از پیش نظر می‌نرودخاطر از کوی توام جای دگر می‌نرود

تا بدیدم لب شیرین تو دیگر زان روزبر زبانم سخن شهد و شکر می‌نرود

عارض و زلف دو تا شیفته کردند مراهرگزم دل به گل و سنبل تر می‌نرود

مستی و عاشقی از عیب بود گو میباش«در من این عیب قدیم است و بدر می‌نرود»

دوستان از می و معشوق نداریدیم باز«که مرا بی می و معشوق بسر می‌نرود»

غم عشقش ز دل خستهٔ بیچاره عبیدگوشه‌ای دارد از آنجا به سفر می‌نرود

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به شدت شیفته محبوب خود است و بیان می‌کند که هیچ چیز نمی‌تواند او را از فکر و یاد محبوبش جدا کند. او اشاره می‌کند که از زمانی که لب‌های شیرین محبوب را دیده، زبانش تنها به صحبت از عشق و محبت مشغول است. همچنین، او به چهره و موی محبوب اشاره می‌کند و می‌گوید که حتی از زیبایی‌های دیگر دنیا دل نمی‌برد. شاعر به عیوب عشق و مستی نیز اشاره می‌کند و می‌گوید که این عیوب برای او قدیمی و جاودانه‌اند. در نهایت، او بیان می‌کند که غم عشق محبوبش را نمی‌تواند فراموش کند و از عشقش جدا شود.