غزل شمارهٔ ۳۵

وزن: فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن (رمل مثمن مخبون محذوف)قافیه: امیچند۷ بیت

ساقیا باز خرابیم بده جامی چندپخته‌ای چند فرو ریز به ما خامی چند

صوفی و گوشهٔ محراب و نکونامی و زرقما و میخانه و دردی کش و بدنامی چند

باده پیش آر که بر طرف چمن خوش باشدمطربی چند و گلی چند و گل اندامی چند

چشم و لب پیش من آور چو رسد باده به منتا بود نقل مرا شکر و بادامی چند

باده در خانه اگر نیست برای دل مارنجه شو تا در میخانه بنه گامی چند

در بهای می گلگون اگرت زر نبودخرقهٔ ما به گرو کن بستان جامی چند

ذکر سجاده و تسبیح رها کن چو عبیدنشوی صید بدین دانه بنه دامی چند

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به درخواست ساقی برای نوشیدن شراب و فرار از روزمرگی و ظواهر مذهبی اشاره دارد. شاعر از ساقی می‌خواهد که جام‌های بیشتری به او بدهد و به جای رفتار متعارف و زهد، از شادی و میخانه بهره‌مند شود. او به زرق و برق دنیا اشاره می‌کند و نسبت به زهد و نکونامی‌ای که در آن است، بی‌میلی نشان می‌دهد. شاعر همچنین از زیبایی‌های لحظه، باده و گل‌ها سخن می‌گوید و در نهایت به طعنه‌ای به عرفان و زهد می‌زند که این امور او را جذب نمی‌کنند و می‌خواهد از قید و بند آن‌ها آزاد شود.