غزل شمارهٔ ۳

وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)قافیه: ینمرا۷ بیت

شوریده کرد شیوهٔ آن نازنین مراعشقش خلاص داد ز دنیا و دین مرا

غم همنشین من شد و من همنشین غمتا خود چها رسد ز چنین همنشین مرا

زینسان که آتش دل من شعله میزندتا کی بسوزد این نفس آتشین مرا

ای دوستان نمیدهد آن زلف بیقرارتا یکزمان قرار بود بر زمین مرا

از دور دیدمش خردم گفت دور از اودیوانه میکند خرد دوربین مرا

گر سایه بر سرم فکند زلف او دمیخورشید بنده گردد و مه خوشه‌چین مرا

تا چون عبید بر سر کویش مجاورمهیچ التفات نیست به خلد برین مرا

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از شدت عشقش به یک معشوق نازنین می‌گوید که نه تنها او را از دنیای مادی و دین خلاص کرده بلکه او را به دوستی با غم واداشته است. او با لحن حسرت‌آمیز بیان می‌کند که آتش عشقش شدیدتر می‌شود و همواره در درد و رنج است. زلف معشوق همواره بی‌قرار و موجب آزارش است و حتی اگر نگاهی به او بیندازد، عقلش را از دست می‌دهد. شاعر آرزو می‌کند که در کنار معشوق باشد، اما می‌بیند که هیچ توجهی به او نمی‌شود و به تصویر ناامیدی و عدم ارتباط با بهشت و خوشبختی اشاره می‌کند. در نهایت، احساس تنهایی و بی‌توجهی از سوی معشوق او را دچار anguish کرده است.