غزل شمارهٔ ۴

وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)قافیه: ایما۷ بیت

در ما به ناز می‌نگرد دلربای مابیگانه‌وار میگذرد آشنای ما

بی‌جرم دوست پای ز ما درکشیده بازتا خود چه گفت دشمن ما در قفای ما

با هیچکس شکایت جورش نمیکنمترسم به گفتگو کشد این ماجرای ما

ما دل به درد هجر ضروری نهاده‌ایمزیرا که فارغست طبیب از دوای ما

هر دم ز شوق حلقهٔ زنجیر زلف اودیوانه میشود دل آشفته رای ما

بر کوه اگر گذر کند این آه آتشینبی شک بسوزدش دل سنگین برای ما

شاید که خون دیده بریزی عبید از آنکاو میکند همیشه خرابی بجای ما

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از عشق و دوری معشوق می‌گوید. دلربایی معشوق او را به عشقی عمیق و دردناکی می‌اندازد. او احساس می‌کند که بی‌توجهی و نادیده گرفتن آشنایانش مانند حالتی بیگانه است. شاعر از بی‌عدالتی دوستی می‌گوید که بی‌گناهی‌اش را نادیده گرفته و در تلاش است تا از عواطف و شکایت‌هایش بپرهیزد، چرا که نمی‌خواهد این مشکلات بیشتر شود. او درد جدایی را دست‌کم گرفته و طبیب را قادر به درمانش نمی‌داند. همچنین عشق او باعث آتش‌سوزی در دلش شده و در نهایت، شاعر به این نتیجه می‌رسد که تنها می‌تواند از این مشکلات و دردهای خود بنویسد و با آن‌ها زندگی کند. عبید، شاعر، در پایان به فاجعه و نابودی که عشق بر سر او آورده، اشاره می‌کند.