غزل شمارهٔ ۲۵

وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)قافیه: ابنیست۶ بیت

در خانه تا قرابهٔ ما پر شراب نیستما را قرار و راحت و آرام و خواب نیست

در خلوتی که باده و ساقی و شاهد استحاجت به چنگ و بربط و نای و رباب نیست

خوش کن به باده وقت حریفان که پیش ماعمری که خوش نمیگذرد در حساب نیست

اینک شراب اگر هوست میکند وضودر آفتابه کن که در این خانه آب نیست

ما را که ملک فقر و قناعت مسلم استحاجت به جود خسرو مالک رقاب نیست

همچون عبید خانهٔ هستی خراب کنزیرا که جای گنج به جز در خراب نیست

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به بیان حالتی از بی‌قراری و عدم آرامش در زندگی می‌پردازد. او می‌گوید که در خانه‌ی او شراب و شادی نیست و به همین دلیل آرامش و خواب هم وجود ندارد. در فضایی که باده و ساقی و شاهد حضور دارند، نیازی به ساز و سازندگان نیست. شاعر دعوت می‌کند که در زمان خوشی با دوستان از شراب استفاده کنند، زیرا عمر کوتاه است و نباید هدر رود. همچنین اشاره می‌کند که در این خانه آبی برای وضو گرفتن نیست و زندگی فقیرانه‌ای دارد که نیازی به بخشش و قدرتمندان ندارد. در پایان، شاعر بر این نکته تأکید می‌کند که باید برای رسیدن به گنج و حقیقت، زندگی را تغییر داد و ساختار کنونی را خراب کرد.