غزل شمارهٔ ۲۱

وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)قافیه: ارممکننیست۶ بیت

دگر برون شدنم زین دیار ممکن نیستدگر غریبیم از کوی یار ممکن نیست

مرا از آن لب شیرین و زلف و عارض توشکیب و طاقت و صبر و قرار ممکن نیست

دلا بکوش مگر دامنش به دست آریکه وصل بی‌طلب و انتظار ممکن نیست

من اینکه عشق نورزم مرا به سر نرودمن اینکه می نخورم در بهار ممکن نیست

در آن دیار که مائیم حالیا آنجامسافران صبا را گذار ممکن نیست

عبید هم غزلی گاه گاه اگر بتوانبگو که خوشتر از این یادگار ممکن نیست

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر بیانگر احساسات عاشقانه و ناامیدی شاعر است. او از نزدیک شدن به معشوق و تحمل دوری از او ناتوان است و می‌گوید که جدایی از معشوق ممکن نیست. شاعر به شدت به عشق و زیبایی‌های معشوق وابسته است و از عدم امکان صبر و تحمل در این وضعیت شکایت دارد. او تأکید می‌کند که عشق بدون طلب و انتظار نمی‌تواند وجود داشته باشد و حضور عشق در زندگی‌اش ضروری است. در نهایت، شاعر به بیان آرزوهایش اشاره می‌کند و می‌خواهد یادگاری از عشقش باقی بماند.